வணக்கங்கள் வாசகர்களே.
இணையத்தில் கிடைக்கும் அபூர்வமான கதைகளைப் பற்றிய கட்டுரைகள் முடிந்தால் சிறு மொழிபெயர்ப்பு போன்றவை எனது ஹாபி. அதையே இங்கே இந்த வலைப்பூவிலும் அவ்வப்போது உங்களுடன் பகிர்ந்து வருகிறேன். இந்த ஆண்டு பெரும்பாலும் முழுமையான கதைகளை விட கதை சுருக்கங்கள் மற்றும் சில காட்சிகளுடன் நிறுத்திக் கொள்வதாக முடிவெடுத்திருக்கிறேன். வாசகர்கள் குறைந்து போய் இப்போது ரீல்ஸ் மற்றும் இன்ஸ்டாவில் வெகுவேக கதை சொல்லல் பாணியும் எடிட்டிங்கும் கூடவே செயற்கை நுண்ணறிவும் என்று புத்தம்புதிய அலைவீச்சு சுனாமியாகத் தாக்கிக் கொண்டிருக்கையில் பாரம்பரியமான எழுத்து வாசிப்பு என்று இருக்கும் ஒரு சில மாந்தர்களுக்காக இவ்வலைப்பூ இந்த ஆண்டும் தன்னால் இயன்றவரை செயல்பாட்டில் இருக்கும்.. நன்றி..
வகை: ஜங்கிள் மிஸ்டரி
பதிப்பகம்: டோபி பிரஸ்
விலை: பத்து சென்ட்
வெளியீட்டு எண்: ௦௦௧
17 வருடங்களாக, காட்டின் முறுக்கப்பட்ட கருப்பு-பச்சை வலை, அதன் ஒட்டக்கூடிய பிடியிலிருந்து எந்தக் காலமும் விடுபட முடியாத ஒரு ரகசியத்தை வைத்திருக்கிறது! வெள்ளை சூனியக்காரரான(விட்ச் டாக்டர்) ராமரால் - மற்ற அனைவரும் செய்யத் தவறியதைச் செய்ய முடியுமா? ராமரால் - அதை அவிழ்க்க முடியுமா...
சூப்பர் ஸ்காட், டாம்! அது உண்மை மாதிரி இருக்கு!
காட்டிலிருந்து அலறல் வந்தது!
வா, ஹவார்ட்!
உதவி! உதவி!
பாருங்க, ரொம்ப கஷ்டம்! இதோ அவள் - ஒரு பெரிய கொரில்லாவின் கைகளில்! ஆனால் நாம் சுட்டால் அவளையும் தாக்கலாம் - அப்படிச் செய்யாவிட்டால்...
அவன் அவளையே கிழித்துவிடுவான்! நாம ஒரு வாய்ப்பு எடுத்து சுடணும், டாம்!
ஹெச் மௌவர்ட் அந்த பெரிய முரடனின் தலையை கவனமாக குறிவைக்கிறார் -- ஆனால் அவர் தூண்டுதலை இழுக்கும் முன், ஒரு முடி போன்ற மின்னல் கை அவரது கைகளில் இருந்து துப்பாக்கிகளை வெளியே எடுக்கிறது...
GRRPARA
OW-W!
டாம், தீ! அவன் நம் அனைவரையும் கொல்வதற்கு முன்!
அவன் மேல ஒரு மணி இருக்கு -- கண்களுக்கு நடுவே!
கிளிக் செய்யவும்! கிளிக் செய்யவும்!
சூப்பர் ஸ்காட்! உங்க துப்பாக்கியில ஏதோ தப்பு இருக்கு, டாம்--17'5 தப்பு! இப்போ எங்ககிட்ட குரங்கை எதிர்த்துப் பயன்படுத்த எந்த ஆயுதமும் இல்ல!
இன்னும் ஒரு நம்பிக்கை இருக்கு. ஐயோ! கொரில்லாவை ஒரு கிளப்புடன் பிஸியாக வைத்திரு - அந்த முடி அரக்கனை நிறுத்தக்கூடிய ஒரு ஆயுதத்தை நான் தயாரிக்கும் வரை!
சரி, டாம்-ஆனால் சீக்கிரம்!
அமர் தனது முதலுதவி பெட்டியிலிருந்து ஒரு சிரிஞ்சை எடுத்து, அதை விரைவாக ஒரு மயக்க மருந்தால் நிரப்புகிறார்.
இப்போது நான் ஊசியை நீட்டிக் காட்டும் வகையில் என் ரைஃபிளின் பீப்பாயில் சிரிஞ்சை செருகுவேன் - நான் ஒரு அசகாய் வாங்குவேன்!
ஹென் ராமர் கொரில்லாவுக்கு அருகில் நகர்ந்து, சிரிஞ்ச் ஈட்டியுடன் முடி கொண்ட ராட்சதனை முட்டிக்கொள்கிறார் -- ஒவ்வொரு உந்துதலும் காட்டு விலங்கின் மறைவில் ஒரு டோஸ் மயக்க மருந்து திரவத்தை ஊற்றுகிறது...
அருமை ஸ்காட், டாம்! நீ அவனுக்குப் போதுமான பொருட்களைக் கொடுத்து, அவனுக்குப் போதுமான ஆயுதத்தைத் தூக்கக் கருவியாகக் கொடுத்தாய் - அவன் இன்னும் காலில்தான் இருக்கிறான்!
எனக்குத் தெரியும், எவ்வளவு கஷ்டம்! ஆனால் நான் அவனைக் குத்திக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் - உண்மையைக் காப்பாற்றுவதுதான் எங்கள் ஒரே நம்பிக்கை!
2
அந்தக் குரங்கின் கண்கள் பளபளப்பாக மாறும் வரை கமர் கீழே இறங்குகிறான்! பின்னர் அந்த மிருகம் அதன் எலும்புகள் கரைந்து போவது போல் தள்ளாடித் தொய்வடையத் தொடங்கும்போது அவன் பின்வாங்குகிறான்.
மயக்க மருந்து இறுதியாக பலனளிக்கிறது!
அவன் உண்மையை விட்டுவிடுகிறான்!
அவள் சரியாக இருப்பாளா, டாக்டர் ரெனால்ட்ஸ்?
ஆமா, மிஸ்டர் வான் டைன்! நான் அவளுக்கு ஒரு மயக்க மருந்து கொடுத்திருக்கேன் - அவளுக்கு இப்போ தேவை ஓய்வு மட்டும்தான்! யாரும் அவளை தொந்தரவு பண்ண விடாதீங்க!
திடீரென்று காட்டில் பயத்தின் அழுகை எழுகிறது...
ஈஈஈஈ!
மீண்டும்! உண்மைதான்
அருமை ஸ்காட்! கொரில்லா திரும்பி வரணும்! ரொம்ப தாமதமாகும் முன்னாடி துப்பாக்கிகளை எடுத்துட்டு ட்ரூடியின் அறைக்குப் போகலாம்!
விபத்தின் இடிமுழக்க அதிர்ச்சியால் அசிங்கமான ராட்சதங்கள் இடிந்து விழுகின்றன, காட்டின் தரை நடுங்குகிறது...
தம்ப்!
நான் சொல்வது உண்மைதான் - ஆனால் அவள் இன்னும் உணர்வற்றவள்!
அவளை மீண்டும் வர்த்தகப் பதிவிற்குக் கொண்டு வருவோம்! அந்த மயக்க மருந்து நிபுணர் நீண்ட நேரம் தூங்குவதற்கு முன்பே கொரில்லா தூங்கிவிடுவார், அவர் தேய்ந்து போயிருக்கிறார்!
அதன் பிறகு, ராமரும் ஹோவர்டும் தங்கள் ஆராய்ச்சிப் பணியைத் தொடர தங்கள் குடிசைக்குத் திரும்புகிறார்கள்...
அது எப்படி இருக்கு, டாக்?
சரி, வால்டர்! இந்த தாவர மாதிரிகளிலிருந்து நாம் சில மதிப்புமிக்க தரவுகளைப் பெற வேண்டும்!
ப்ளிமி! எந்த வொண்டர் வால்டருக்கும் உன்னை இவ்வளவு பிடிக்காது. டாக்-நீ அவனுடன் ஒரு ப்ளூமின் மனிதன் போலப் பேசுகிறாய்!
உண்மை! என்ன தப்பு? என்ன அது?
எனக்கு...தெரியாது, எப்படி! ஆனா...அந்த மூங்கில் திரைக்குப் பின்னால் இருக்கு!
3
ராமர் தனது துப்பாக்கியின் முகவாய்க் கவ்வி திரையை உயர்த்துகிறார் - அவரும் மற்றவர்களும் பார்க்கும் பார்வை அவர்களை வியக்க வைக்கிறது...
நீங்க யார்? இங்க என்ன செய்றீங்க?
15 வயது முதியவர் பணிவானவர், அவர் பேசும்போது அவரது முகம் சோகம் மற்றும் துக்கத்தின் நாட்குறிப்பாகும்...
நான் பேராசிரியர் பாப்காக்! 1..நான் அவளை ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தேன் - 17 வருடங்களுக்கு முன்பு என்னிடமிருந்தும் என் மனைவியிடமிருந்தும் திருடப்பட்ட என் மகள் கரோல் அவள் என்று நான் நம்பினேன்!
நாங்கள் மூலிகை ஆராய்ச்சி செய்ய ஆப்பிரிக்காவுக்கு வந்தோம் - கரோல் இங்கே காட்டில் பிறந்தாள்! பின்னர் ஒரு இரவு அவள் காணாமல் போனாள்! என் மனைவி துக்கத்தால் இறந்தாள் - நான் எப்போதோ கரோலைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்!
ஒருவேளை நாங்களும் உதவ முடியுமா?
முதியவரின் முகத்திலிருந்து பணிவை விரட்டியடிக்கும் பிட்டர்னெஸ், வெறுப்பின் விஷத்தில் தோய்ந்த வார்த்தைகளால் ராமருக்கு பதிலளிக்கிறார்...
இல்லை! நான் தனியாகத் தேட வேண்டும்! ஏனென்றால் அவளைத் திருடியவனைக் கண்டுபிடிக்கும்போது - நான் அவனைக் கொன்றுவிடுவேன்!
பேராசிரியர் திரும்பி குடிசையை விட்டு வெளியேறி, தனது தேடலைத் தொடர காட்டுக்குள் நடக்கும்போது...
ஏன்!
ப்ளிமி! வால்டர் கூட அந்த ப்ளாக்கிற்காக வருத்தப்படுகிறார்! அவர் அவரைப் பின்தொடர்கிறார்!
என்று
மாலையில், ராமரும் ஹோவர்டும் இரவு உணவு அருந்திக் கொண்டிருக்கும் போது, வால்டர் மிகுந்த உற்சாகத்தில் கத்திக் கொண்டும் இறக்கைகளை அடித்துக் கொண்டும் குடிசைக்குள் பறந்து வருகிறார்...
ப்ளிமி, வால்டர்! நீ எங்கே இருந்தாய்? உனக்கு எதற்கு இவ்வளவு ஆசை?
ஐயோ! உதவி செய்! அவங்களுக்கு அந்த கிழவன் பிடிச்சிட்டாரு!
உங்கள் துப்பாக்கிகளை எடுத்து வாருங்கள்... போகலாம்!
கமர், ஹோவர்ட் மற்றும் சார்லி ஆகியோர் தங்கள் துப்பாக்கிகளைப் பிடித்துக்கொண்டு, அவர்களைத் தரையில் திருப்பும் ஒரு காட்சி வரும் வரை காட்டில் வால்டரைப் பின்தொடர்கிறார்கள்...
அருமை ஸ்காட்! குள்ளப் புஷ்மென் பழங்குடியினருக்குப் பேராசிரியர் கிடைத்துவிட்டார்கள்!
அவர்கள் கொலைகாரர்களுக்கு புஷ்மன் மரண தண்டனையை நிறைவேற்றுகிறார்கள்!
அமர் துப்புரவு அறைக்குள் ஓடி, முதியவருக்கும் புஷ்மேன் மரணதண்டனை செய்பவர்களுக்கும் இடையில் நிற்கிறார்...
நிறுத்து! இல்லையென்றால் நீ வீசும் அடுத்த அசாகை ராமரைத் தாக்கும்!
இல்லை! எதிரிக்கு மட்டும் புஷ்மென் தாக்குதல்! ராமர் வெள்ளை சூனியக்காரி மருத்துவர் நண்பர்!
அவன் என்னைக் கொல்ல முயற்சி செய் - புஷ்மன் பழங்குடியினரின் தலைவரே!
அது உண்மையா, பேராசிரியர் பாப்காக்?
ஆமாம்! ஏனென்றால் அவன்தான் 17 வருடங்களுக்கு முன்பு என் மகளைத் திருடிவிட்டான்! அவன் கழுத்தில் இருந்த அந்த லாக்கெட் என் மகள் கரோலுக்குச் சொந்தமானது!
உண்மை! அது வெள்ளைப் பெண்ணுக்கே உரியது!
ஆனால் நான் அதை அவனிடம் கொடுத்தேன் - 17 வருடங்களுக்கு முன்பு நான் குழந்தையாக இருந்தபோது என் உயிரைக் காப்பாற்றியதற்காக!
கரோல்! என் மகள்! அவள்தான்! கடைசியா அவளைக் கண்டுபிடிச்சேன்!
தாமரும் புஷ்மேன்களும் அமைதியாக நிற்கிறார்கள், 17 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தந்தையும் மகளும் காட்டின் பிரம்மாண்டமான கதீட்ரலில் மீண்டும் ஒன்றிணைக்கப்படும்போது குரங்குகளின் பாடகர் குழுவின் சத்தம் மட்டுமே கேட்கிறது...
பின்னர், ராமர் புஷ்மன் தலைவரிடமிருந்து முழு கதையையும் பெற்று, பேராசிரியரிடம் மீண்டும் எழுதுகிறார்.
கொரில்லாக்கள் உங்கள் மகளை உங்களிடமிருந்தும் உங்கள் மனைவியிடமிருந்தும் திருடிவிட்டார்கள், பேராசிரியர் அவர்களே! பின்னர் புஷ்மேன் தலைவர் அவளைக் காப்பாற்றி இங்கே கொண்டு வந்தார்! அவள் வளர்ந்தபோது, அவளுடைய பொன்னிற முடியால் அவர்கள் மயங்கி, அவளைத் தங்கள் தங்க ராணியாக்கினார்கள்!
என் மகளின் உயிரைக் காப்பாற்ற, அவர் விரும்பும் எதையும் நான் தருகிறேன் என்று முதல்வரிடம் சொல்லுங்கள்!
உங்கள் மகிழ்ச்சியை முதல்வர் கூறுகிறார், தங்க ராணியின் சம்பளம் போதுமானது! அவருக்குப் புரிகிறது - அவரும் ஒரு தந்தைதான்!
நன்றிகள் பரிமாறப்படுகின்றன, ராமரும் அவரது கட்சியினரும் வெளியேறும்போது - புஷ்ஷர்கள் தங்கள் தங்க ராணியிடமும் - தங்கள் வெள்ளை சூனிய மருத்துவரான ராமரிடமும் விடைபெறுகிறார்கள்...
குறிப்பு..இந்த கதைக்கு பிடிஎப் மற்றும் cbr கொடுக்கவியலாது.. நன்றி.
