ஆர்ச்சியின் மூலக்கதையாக எடுத்துக் கொண்டு வாசித்தால் ஜாலியாக இருக்கும் வாசகர்களே..
அசல் வேறு. இது நம்ம கற்பனை மாத்திரமே..
ஆர்ச்சி தி ரோபாட் – தமிழ்நாட்டின் இரும்புப் புயல்
அத்தியாயம் 1: மர்மமான வருகை
1960களின் இறுதிப் பகுதி. தமிழ்நாட்டின் கடற்கரை மாவட்டங்களில் ஒன்றான நாகப்பட்டினம் அருகே, கடலை ஒட்டி அமைந்திருந்த பழைய ஆங்கிலேயர் கால பங்களா ஒன்று பல ஆண்டுகளாகப் பூட்டிக் கிடந்தது.
அந்த பங்களாவின் கீழே இருந்த ரகசிய ஆய்வகத்தில் இரண்டு விஞ்ஞானிகள் இரவு பகலாக உழைத்துக் கொண்டிருந்தனர்.
அவர்கள் தாம்சன் மற்றும் விக்டர்.
உலகிலேயே மிகவும் சக்திவாய்ந்த இயந்திர மனிதனை உருவாக்குவதே அவர்களின் நோக்கம்.
அந்த இயந்திரத்தின் பெயர்:
ஆர்ச்சி!
ஆர்ச்சி மனிதனைப் போல நடக்க முடியும். இரும்புக் கதவுகளை உடைக்க முடியும். பீரங்கிக் குண்டுகளைக்கூடத் தாங்கக்கூடிய உடலைக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் அவனுடைய உண்மையான சக்தி அவனுடைய மூளையில் இருந்தது.
அவனை உருவாக்கிய தாம்சனும் விக்டரும், ஆர்ச்சியின் கட்டுப்பாட்டு கருவியை தங்கள் கைகளில் வைத்திருந்தனர்.
“ஆர்ச்சி... எழுந்திரு!”
விக்டர் கட்டளையிட்டான்.
சில நொடிகள் ஆய்வகம் முழுவதும் அமைதியாக இருந்தது.
பின்னர்...
டங்!
ஆர்ச்சியின் இரும்புக் கால் தரையில் பதிந்தது.
அவன் மெதுவாக எழுந்தான்.
அவனுடைய முகத்தில் இருந்த இரண்டு சிறிய கண் துளைகளுக்குள் சிவப்பு ஒளி மின்னியது.
“கட்டளைக்காகக் காத்திருக்கிறேன்.”
தாம்சன் சிரித்தான்.
“இனி தமிழ்நாடு முழுவதும் நமக்குக் கீழ்!”
---
அத்தியாயம் 2: முதல் வேட்டை
தாம்சன் மற்றும் விக்டர் ஒரு பழைய வரைபடத்தை மேசையில் விரித்தனர்.
அதில் தமிழ்நாட்டின் முக்கியமான இடங்கள் சிவப்பு நிறத்தில் குறிக்கப்பட்டிருந்தன.
சென்னை.
திருச்சி.
மதுரை.
கோயம்புத்தூர்.
தூத்துக்குடி.
“முதலில் கடற்கரையிலுள்ள அந்த ரகசிய ஆயுதக் கிடங்கை கைப்பற்ற வேண்டும்,” என்றான் தாம்சன்.
“அதற்குப் பிறகு சென்னையில் இருக்கும் பாதுகாப்பு ஆராய்ச்சி நிலையம்,” என்றான் விக்டர்.
அவன் கட்டுப்பாட்டு கருவியின் ஒரு பொத்தானை அழுத்தினான்.
“ஆர்ச்சி! கடற்கரைக்குச் செல்!”
ஆர்ச்சி பதில் சொல்லாமல் பங்களாவின் இரும்புக் கதவை நோக்கி நடந்தான்.
தடம்! தடம்! தடம்!
அவன் ஒவ்வொரு அடியும் தரையை அதிர வைத்தது.
கதவை அடைந்ததும்...
பாம்!
ஒரே குத்தில் இரும்புக் கதவு பறந்தது.
ஆர்ச்சி இரவு இருளுக்குள் மறைந்தான்.
---
அத்தியாயம் 3: கிராமத்தின் மீது நிழல்
அடுத்த நாள் அதிகாலை.
கடற்கரைக்கு அருகிலிருந்த ஒரு சிறிய தமிழ்க் கிராமத்தில் மக்கள் தங்கள் வழக்கமான பணிகளில் ஈடுபட்டிருந்தனர்.
மீனவர்கள் கடலுக்குச் செல்லத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தனர்.
அப்போது தொலைவில் ஒரு விசித்திரமான சத்தம் கேட்டது.
டங்... டங்... டங்...
மக்கள் திரும்பிப் பார்த்தனர்.
கருப்பு நிற இரும்பு மனிதன் ஒருவன் அவர்களை நோக்கி நடந்து வந்து கொண்டிருந்தான்.
“அது என்னடா?”
“ரோபாட்டா?”
ஆர்ச்சி கிராமத்தின் நடுவே வந்து நின்றான்.
அவன் கையை உயர்த்தினான்.
மக்கள் பயந்து ஓடினர்.
ஆனால் அடுத்த கணமே ஆர்ச்சியின் பின்னால் இருந்த பழைய மரப்பாலம் ஒன்று இடிந்து விழுந்தது.
அதன் கீழே ஒரு சிறுவன் சிக்கிக் கொண்டிருந்தான்.
ஆர்ச்சி உடனே திரும்பினான்.
அவன் தனது இரும்புக் கைகளால் இடிபாடுகளைத் தூக்கி எறிந்தான்.
சிறுவனை வெளியே கொண்டு வந்தான்.
மக்கள் அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தனர்.
“இவன் நம்மைக் கொல்ல வரவில்லை போலிருக்கே!”
ஆர்ச்சியின் இயந்திரக் கண்களில் சிவப்பு ஒளி மின்னியது.
ஆனால் அவனுடைய மூளையில் ஒரு புதிய கட்டளை மோதிக் கொண்டிருந்தது.
“மனிதர்களுக்கு தீங்கு செய்யக்கூடாது.”
அந்தக் கட்டளை தாம்சனும் விக்டரும் கொடுத்த கட்டளையுடன் மோதியது.
ஆர்ச்சியின் உள்ளே ஏதோ மாறத் தொடங்கியது.
---
அத்தியாயம் 4: கட்டுப்பாடு உடைகிறது
தொலைவில் இருந்த ரகசிய ஆய்வகத்தில் தாம்சன் கோபமடைந்தான்.
“அவன் ஏன் அந்தச் சிறுவனைக் காப்பாற்றினான்?”
விக்டர் கட்டுப்பாட்டு கருவியை சோதித்தான்.
“அவனுடைய செயற்கை மூளையில் தன்னிச்சையான முடிவெடுக்கும் திறன் உருவாகிவிட்டது.”
“அதை உடனே நிறுத்து!”
விக்டர் அவசரமாக ஒரு பொத்தானை அழுத்தினான்.
“ஆர்ச்சி! திரும்பி வா!”
ஆர்ச்சி அசையவில்லை.
“ஆர்ச்சி! இது உத்தரவு!”
அவன் மெதுவாகத் தலையை உயர்த்தினான்.
“நான்... இனி... உங்கள் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.”
தாம்சன் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனான்.
“அது எப்படி சாத்தியம்?”
ஆர்ச்சி கடலை நோக்கி திரும்பினான்.
“நான் மனிதர்களைக் காப்பாற்றுவதற்காக உருவாக்கப்பட்டவன்.”
---
அத்தியாயம் 5: சென்னை நோக்கி இரும்புப் பயணம்
தாம்சன் மற்றும் விக்டர் தப்பிச் செல்லத் தயாரானார்கள்.
அவர்களிடம் இன்னும் ஒரு ரகசிய ஆயுதம் இருந்தது.
ஆர்ச்சியை அழிக்கும் கருவி!
“அவன் சென்னையை அடைவதற்கு முன் அவனை அழித்துவிட வேண்டும்,” என்றான் தாம்சன்.
அவர்கள் ரகசிய வாகனத்தில் புறப்பட்டனர்.
ஆனால் ஆர்ச்சி அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தான்.
கடற்கரைச் சாலை.
பழைய பாலங்கள்.
வயல்வெளிகள்.
சிறிய கிராமங்கள்.
எங்கு சென்றாலும் மக்கள் ஆர்ச்சியைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டனர்.
சிலர் பயந்தனர்.
சிலர் அவனை வரவேற்றனர்.
ஆனால் ஆர்ச்சி ஒரே விஷயத்தை நினைத்துக் கொண்டிருந்தான்.
“தாம்சனையும் விக்டரையும் நிறுத்த வேண்டும்.”
---
அத்தியாயம் 6: இறுதிப் போராட்டம்
சென்னையின் புறநகரில் இருந்த பழைய தொழிற்சாலை ஒன்றில் தாம்சனும் விக்டரும் பதுங்கியிருந்தனர்.
அவர்களின் முன்னால் ஆர்ச்சியைப் போன்ற மற்றொரு இயந்திரம் நின்றுகொண்டிருந்தது.
ஆனால் அது ஆர்ச்சியைவிட வேகமானது.
“இதுதான் உன் முடிவு, ஆர்ச்சி!” என்று தாம்சன் கத்தினான்.
இரண்டு இரும்பு மனிதர்களும் மோதிக் கொண்டனர்.
டங்!
பாம்!
க்ர்ராங்!
தொழிற்சாலையின் சுவர்கள் அதிர்ந்தன.
ஆர்ச்சியின் மார்பில் பலமான அடி விழுந்தது.
அவன் பின்னால் தூக்கி வீசப்பட்டான்.
ஆனால் அவன் மீண்டும் எழுந்தான்.
“என்னை உருவாக்கியது நீங்கள்.”
அவன் எதிரி ரோபாட்டைத் தூக்கினான்.
“ஆனால் நான் யார் என்பதை முடிவு செய்வது நீங்கள் அல்ல!”
ஒரே அடியில் அந்த இயந்திரம் தரையில் விழுந்தது.
தாம்சனும் விக்டரும் தப்பி ஓட முயன்றனர்.
ஆர்ச்சி அவர்களின் வழியை மறித்தான்.
“இது முடிந்துவிட்டது.”
---
அத்தியாயம் 7: புதிய காவலன்
அந்த இரவு சென்னை நகரத்தின் மீது மழை பெய்துகொண்டிருந்தது.
உயரமான ஒரு கட்டிடத்தின் மேல் ஆர்ச்சி நின்றிருந்தான்.
கீழே நகரத்தின் விளக்குகள் மின்னின.
அவனுடைய இயந்திரக் கண்களில் சிவப்பு ஒளி அமைதியாக எரிந்தது.
அவன் தன்னைத்தானே கேட்டுக் கொண்டான்.
“நான் ஒரு இயந்திரமா?”
சில நொடிகள் அமைதி.
பின்னர் அவன் பதில் சொன்னான்:
“இல்லை. நான் ஆர்ச்சி.”
தொலைவில் ஒரு சைரன் ஒலி கேட்டது.
ஆர்ச்சி திரும்பிப் பார்த்தான்.
புதிய ஆபத்து ஒன்று தமிழ்நாட்டை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தது.
அவன் தனது இரும்புக் கைகளை உயர்த்தினான்.
“ஆர்ச்சி... தயாராக இருக்கிறான்!”
-ஜானி சின்னப்பன்
