வணக்கங்கள் வாசக வாசகியரே..
1880-களில் அமெரிக்காவின் வைல்ட் வெஸ்ட் (Wild West) பகுதியில் நடக்கும் ஒரு கலகலப்பான கதை.
ஷெரீப் ஜான் கிறிஸ்டோவும்... அந்த "பயங்கர" கொள்ளையனும்!
அந்த ஊரின் பெயர் 'டஸ்டி மவுத்' (Dusty Mouth). பெயருக்கேற்றார் போல, அங்கே பேசுவதற்கு வாயைத் திறந்தாலே ஒரு கிலோ மண் உள்ளே போகும். அந்த ஊரின் ஷெரீப் தான் நம்ம ஜான் கிறிஸ்டோ.
கிறிஸ்டோ ஒரு வித்தியாசமான ஷெரீப். துப்பாக்கியை விட தனது புத்திசாலித்தனத்தையும் (அப்புறம் கொஞ்சம் நக்கலையும்) அதிகம் பயன்படுத்துபவர்.
சம்பவம் 1: மர்மக் கடிதம்
ஒரு நாள் காலை, கிறிஸ்டோ தனது அலுவலகத்தில் அமர்ந்து 'காபி' என்ற பெயரில் சுடுதண்ணீரை குடித்துக் கொண்டிருந்தார். அப்போது ஒரு தந்தி வந்தது:
> "பயங்கரமான கொள்ளையன் 'ஒற்றைக்கண் ஒபாமே' இன்று மதியம் உங்கள் ஊர் வங்கிக்கு வரப்போகிறான். ஜாக்கிரதை!"
>
ஊரே பதறியது. மக்கள் கதவுகளைப் பூட்டிக்கொண்டார்கள். ஆனால் கிறிஸ்டோ மட்டும் அமைதியாக ஒரு வார இதழைப் படித்துக் கொண்டிருந்தார்.
சம்பவம் 2: அந்த 'பயங்கர' வருகை
மதியம் 2 மணி. ஊர் வீதியில் குதிரை வரும் சத்தம் கேட்டது. ஒரு கரிய நிறக் குதிரையில், முகமூடி அணிந்த ஒரு ஆசாமி வந்து இறங்கினான். அவன் இடுப்பில் இரண்டு பெரிய துப்பாக்கிகள்.
அவன் வங்கியின் முன்னே நின்று கத்தினான், "எல்லாரும் கையைத் தூக்குங்கள்! நான் தான் அந்த ஒற்றைக்கண் ஒபாமே! ஷெரீப் எங்கே?"
கிறிஸ்டோ மெதுவாக வெளியே வந்தார். கையில் துப்பாக்கி இல்லை, ஒரு சிறிய வெங்காயமும் ஒரு கத்தியும் இருந்தது.
கிறிஸ்டோ: "ஏய் தம்பி, கொஞ்சம் மெதுவா கத்துப்பா. என் காது ஒன்னும் மெக்சிகோ எல்லை கிடையாது, அவ்ளோ தூரம் தள்ளி இல்ல."
கொள்ளையன்: "ஏய் ஷெரீப்! என்னைப் பார்த்தால் பயமாக இல்லையா? நான் ரத்தத்தைக் குடிக்கும் ராட்சசன்!"
கிறிஸ்டோ: (நிதானமாக வெங்காயத்தை நறுக்கிக்கொண்டே) "ரத்தத்தைக் குடிக்கிறதுக்கு முன்னாடி முதல்ல உன் குதிரையை ஒழுங்கா நிறுத்தக் கத்துக்கோ. பாவம் அது கால் வலிக்க நிக்குது. அப்புறம்... உன் முகமூடி தலைகீழா இருக்கு, அதனாலதான் உனக்கு ஒரு கண் தெரியல போல."
சம்பவம் 3: ஒரு சின்ன ட்விஸ்ட்
கொள்ளையன் பதற்றத்தில் முகமூடியைச் சரி செய்தான். அப்போதுதான் அவனுக்குப் புரிந்தது, அவன் முகமூடியின் ஒரு ஓட்டை மறைந்திருந்தது. மக்கள் ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்து சிரிக்க ஆரம்பித்தனர்.
கொள்ளையன்: "சிரிக்காதீங்க! நான் இப்போது இந்த வங்கியைத் திருடப் போகிறேன்!"
கிறிஸ்டோ: "தாராளமா திருடு. ஆனா ஒரு சின்ன விஷயம். அந்த வங்கியில இப்போ பணம் எதுவும் இல்லை. நேத்துதான் ஊர் மக்கள் எல்லாரும் சேர்ந்து அந்தப் பணத்துல ஊருக்குப் புதுசா ஒரு 'ஐஸ் கிரீம்' மெஷின் வாங்க ஆர்டர் கொடுத்திருக்கோம். வேணும்னா ஒரு மாசம் கழிச்சு வா, ஐஸ் கிரீம் சாப்பிடலாம்."
கொள்ளையன் அதிர்ந்து போனான். "என்னது? வங்கியில பணம் இல்லையா? அப்போ நான் எப்படி கொள்ளையன் ஆவேன்?"
கிறிஸ்டோ: "தம்பி, உன் பேரு ஒபாமே இல்ல... உன் பேரு 'குமார்' தானே? உங்க அம்மா காலையில தான் தேடிட்டு இருந்தாங்க, கடைக்குப்போய் துவரம் பருப்பு வாங்கிட்டு வரச் சொன்னாங்களாமே? ஏன் இப்படி வேஷம் போட்டுட்டு சுத்துற?"
அந்த கொள்ளையன் மெதுவாக முகமூடியைக் கழற்றினான். அது அந்த ஊர் மளிகைக் கடைக்காரரின் மகன் தான்! ஏதோ த்ரில்லிங்காக இருக்கட்டுமே என்று கொள்ளையன் வேஷம் போட்டிருக்கிறான்.
முடிவு
கிறிஸ்டோ அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தார். "சட்டம் ரொம்பக் கடமையானது குமார். அதனால உனக்கு ஒரு தண்டனை. இன்னைக்கு சாயங்காலம் எல்லாருக்கும் நீதான் காபி போட்டுத் தரணும். அந்த காபியில மண் விழாமப் பார்த்துக்கோ!"
ஊர் மக்கள் அனைவரும் சிரிக்க, ஷெரீப் ஜான் கிறிஸ்டோ மீண்டும் தனது இருக்கையில் அமர்ந்து, மிச்சமிருந்த அந்த மோசமான காபியைப் பருக ஆரம்பித்தார்.
தத்துவம்: துப்பாக்கியைத் தூக்கினால் சண்டை வரும், ஆனா கிண்டல் பண்ணினா சிரிப்பு வரும்!
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக