பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் அந்த நள்ளிரவு நேரம். அடர்ந்த காட்டின் நடுவே அமைந்திருந்த அந்த ஆங்கிலேயப் படைத்தளம் (Cantonment) அமைதியாக இருந்தது. ஆனால், அந்த அமைதி புயலுக்கு முந்தைய அமைதி என்பது அங்கு காவல் இருந்த சிப்பாய்களுக்குத் தெரியாது.
மின்னல் வேக வருகை
திடீரென்று தூரத்தில் குதிரை குழம்புகளின் சத்தம் கேட்டது. "டக்... டக்... டக்..." என்று அந்தச் சத்தம் நெருங்க நெருங்க, காவலில் இருந்த வெள்ளையர்கள் விழித்துக்கொண்டனர். நிலவொளியில் ஒரு கறுப்பு உருவம், கறுப்பு நிறக் குதிரையில் காற்றாய்ப் பறந்து வருவதைக் கண்டனர்.
"யாரது?" என்று ஒரு அதிகாரி கத்துவதற்குள், கறுப்பு அங்கியில் முகம் மறைத்த அந்த வீரன் — கருப்புச் சாட்டை — கோட்டையின் வேலிக்குள் குதிரையைத் தாவிப் பாயச் செய்தான்.
துப்பாக்கிக் குண்டுகளும் வாள்வீச்சும்
"சுடுங்கள்! அவனைச் சுடுங்கள்!" என்று மேஜர் ஹாமில்டன் கத்தினான்.
சரமாரியாகத் துப்பாக்கிக் குண்டுகள் பாய்ந்தன. ஆனால், கருப்புச் சாட்டை குதிரையின் பக்கவாட்டில் சாய்ந்து வித்தை காட்டி தப்பினான். அவனது கையில் இருந்த நீண்ட சாட்டை சொடுக்கப்பட்டபோது, அது துப்பாக்கிகளைப் பறித்தது. அடுத்த நொடி அவன் கையில் இருந்த வாள் சுழலத் தொடங்கியது. மின்னல் வெட்டுவதைப் போல அவனது வாள்வீச்சு ஆங்கிலேயர்களை நிலைகுலையச் செய்தது.
நாகவல்லியின் ஆக்ரோஷம்
அதே நேரத்தில், கோட்டையின் மற்றொரு பகுதியில் தீப்பந்தங்கள் எரிந்தன. அது நாகவல்லி. பெண் என்று பாராமல், கையில் இரண்டு குறுவாள்களை ஏந்திப் பாய்ந்தாள்.
* சூழ்ச்சியை முறியடித்தல்: ஆங்கிலேயர்கள் பீரங்கிகளைத் தயார் செய்வதைக் கண்ட நாகவல்லி, சிறுத்தையைப் போலப் பாய்ந்து அங்கிருந்த வெடிமருந்துப் பெட்டிகளுக்குத் தீ வைத்தாள்.
* வீரப்போர்: தன்னைச் சூழ்ந்த நான்கு சிப்பாய்களைத் தனது தனித்துவமான களரிப்பயற்று முறையினால் வீழ்த்தினாள். அவளது கண்களில் இருந்த தேசபக்தி நெருப்பு, வெள்ளையர்களை அச்சுறுத்தியது.
வீரப்போர் முடிவு
"கருப்புச் சாட்டை, இதோ பிடித்துக்கொள்!" என்று கத்தியபடி நாகவல்லி ஒரு சங்கிலியை வீசினாள். அதை லாவகமாகப் பிடித்த கருப்புச் சாட்டை, கோட்டையின் கொடிமரத்தில் இருந்த ஆங்கிலேயக் கொடியை அறுத்து எறிந்தான்.
"இந்த மண் எங்கள் மண்! உங்கள் அதிகாரக் கனவு இங்கே பலிக்காது!" என்று அவனது கர்ஜனை அந்தக் காடு முழுவதும் எதிரொலித்தது.
குதிரையின் கால்கள் மண்ணைக் கிளப்ப, அந்தப் படைத்தளத்தையே உருக்குலையச் செய்துவிட்டு, இருவரும் மின்னல் மறைவதைப் போல இருளுக்குள் மறைந்தனர். மறுநாள் விடியலில், சிதைந்து கிடந்த கோட்டையைப் பார்த்த ஆங்கிலேயர்களுக்குத் தெரிந்தது — இது ஒரு தொடக்கம் மட்டுமே என்று!
என்றென்றும் அதே அன்புடன் உங்கள் நண்பன் ஜானி..
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக