நண்பன் நினைத்தால்..
கதை ஜானி..
ஓவியம் சேட் ஜிபிடி.
ஒரு சிறிய கிராமம். பசுமை நிறைந்த வயல்கள், நீர் நிறைந்த குளம், காற்றில் மெல்ல ஆடும் தென்னை மரங்கள். அந்த கிராமத்தில் அருண் மற்றும் கதிர் என்ற இரண்டு சிறுவர்கள் வாழ்ந்தார்கள்.
அருண் அமைதியானவன். அவன் பேசுவதற்கு முன் யோசிப்பான். புத்தகங்களை விரும்புவான்.
கதிர் சுறுசுறுப்பானவன். எப்போதும் ஓடிக்கொண்டே இருப்பான். மரம் ஏறுவான், குளத்தில் குதிப்பான், எல்லாரையும் சிரிக்க வைப்பான்.
இவர்கள் இருவரும் வெவ்வேறாக இருந்தாலும், பிரிக்க முடியாத நண்பர்கள்.
ஒவ்வொரு காலைவும், பள்ளிக்குச் செல்லும் வழியில் இருவரும் சேர்ந்து நடப்பார்கள்.
அருண் கையில் ஒரு புத்தகம் இருக்கும்.
கதிர் கையில் ஒரு மாம்பழம் அல்லது கல்லு அல்லது கயிறு இருக்கும்.
“இன்று என்ன கதை?” என்று கதிர் கேட்பான்.
“நேற்று படித்த கதையை முடிக்கலாமா?” என்று அருண் சொல்வான்.
அந்த மண் பாதையில் அவர்கள் நடப்பதே ஒரு காட்சி.
ஒருவன் பேசினால், மற்றவன் கவனமாக கேட்பான்.
ஒருவன் சிரித்தால், மற்றவனும் சிரிப்பான்.
ஒருநாள், மழைக்குப் பிறகு குளம் கரை உடைந்து விட்டது. தண்ணீர் வயலுக்குள் புகுந்து பயிர்கள் சேதமடையத் தொடங்கின. பெரியவர்கள் கவலையுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
கதிர் உடனே சொன்னான்,
“மணல் மூட்டைகள் போடலாம். எல்லாரையும் கூப்பிடலாம்.”
அருண் சிறிது நேரம் யோசித்தான். பிறகு சொன்னான்,
“குளத்தின் மேல்பக்கம் ஒரு சிறிய வழி இருக்கிறது. அங்கே தண்ணீரை திருப்பினால் அழுத்தம் குறையும்.”
இருவரும் சேர்ந்து பெரியவர்களிடம் சொன்னார்கள்.
ஒருவன் தைரியம்.
மற்றவன் யோசனை.
அன்றே கிராமம் காப்பாற்றப்பட்டது.
மாலையில், சூரியன் மறையும் போது, இருவரும் அந்த பாதையில் மீண்டும் நடந்தார்கள்.
கதிர் அருணின் தோளில் கை போட்டான்.
“நாம் இருவரும் சேர்ந்து இருந்தால் எதையும் செய்யலாம் இல்லையா?” என்று கேட்டான்.
அருண் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான்,
“ஆமாம். தனியாக இருந்தால் ஒரு அடி. இணைந்தால் ஒரு பயணம்.”
அந்த நாளிலிருந்து கிராமத்தில் எல்லாரும் சொல்ல ஆரம்பித்தார்கள்:
“அருணும் கதிரும் சேர்ந்தால், அது நட்பு மட்டும் அல்ல. அது நம்பிக்கை.”
இரு கால்கள் போல.
இரு கண்கள் போல.
வேறுபட்டாலும், ஒன்றாக இருந்தால் தான் வாழ்க்கை அழகாக நடக்கிறது.
என்றும் அதே அன்புடன் உங்கள் இனிய நண்பன் ஜானி.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக